walka z depresją

Co to jest depresja?

Depresja to powszechna choroba, która jest ściśle związana z zaburzeniami nastroju, zaś samo pojęcie zaburzenia nastroju jest bardzo pojemne i ma dość spory zbiór dolegliwości. Człowiek powoli traci chęć do życia i jest mu wszystko jedno co się dzieję i co się stanie, zaczyna mieć problemy z pamięcią oraz koncentracją, traci zainteresowanie tym, co go dotychczas cieszyło, zaczyna zaniedbywać swoje codzienne obowiązki takie jak praca, szkoła czy higiena osobista, ma poczucie pustki, nie potrafi zapanować nad swoimi emocjami i bywa impulsywny, nie ma ochoty na żadną aktywność, czuje się niezrozumiany przez bliskich, pojawiają się problemy takie jak wstanie z łóżka czy pójście do sklepu, w sposób pesymistyczny patrzy na świat i swoją przyszłość.

O depresji mówi się jeśli występują cztery objawy z tej listy, a ich czas trwania jest nieprzerwanie dłuższy co najmniej dwa tygodnie.

brak radości
ciągłe zmęczenie
zmniejszenie a czasem nadmierne libido
brak apetytu lub nadmierny apetyt
spadek wagi bądź jej wzrost
zaburzenia snu – nadmierna senność lub bezsenność
niska samoocena
poczucie winy
bóle głowy
kłopoty z podejmowaniem decyzji
drażliwość
problemy z pamięcią oraz koncentracją
bóle: głowy, karku, mięśni, brzucha, stawów, kręgosłupa
myśli o śmierci i samobójstwie

Należy pamiętać, że objawy depresji mogą być inne u każdego pacjenta, dlatego trudno jest ją ropoznać. Ważne jest także, że nie każdy smutek, to depresja. Depresja od smutku różni się tym, że zakłóca codzienne funkcjonowanie, nie pozwala normalnie pracować, jeść, uczyć się, spać a uczucia takie jak bezradność, beznadziejność oraz bezsilność są bardzo intensywne i rzadko ustępują chociażby w najmniejszym stopniu.
Rodzaje depresji

Depresja sezonowa – atakuje najczęściej jesienią, kiedy wraz z przyjściem jesiennych chłodów, gdy na dworze coraz częściej pada deszcz, ciemne chmury pokrywają niebo, dni są krótsze, większość z nas ogarnia smutek, robimy się zmęczeni i senni, a gdy poranki są zimne i ciemne nie chce nam się wstawać z łóżka, towarzyrzy temu brak energii.

Depresja przewlekła – cechuje się stale obniżonym nastrojem, pesymizmem, nieustającym uczuciem zmęczenia, zaburzeniami snu, występującym rozdrażnieniem, zmniejszoną aktywnością, unikaniem kontaktów z innymi ludźmi a także problemami z koncentracją i spwololnionym myśleniem

Depresja poporodowa – po przeprowadzonych badaniach okazało się, że 10-15% kobiet po porodzie dotyka depresja poporodowa, Młoda matka po porodzie odczuwa krótkotrwałą, wzmożoną nerwowość, skłonności do płaczliwości oraz niepokoju, brak radości z urodzenia dziecka, uczucie bezwartościowości i przesadne lub nieadekwatne przekonanie o byciu złą matką. Kobieta może nie chcieć opiekować się swoim dzieckiem, bywa na własne dziecko zła, a za chwilę zadręcza się poczuciem winy. Młoda Matka może odczuwać także silny lęk np, przez pozostaniem samą z dzieckiem w domu. Lęk także może dotyczyć zdrowia i życia dziecka, matka może obawiać się o stan zdrowia dziecka, mimo zapewnień przez lekarzy, że dziecko jest zdrowe. Przedłużające się i nasilające wyżej opisane zachowania i uczucia, które występują w czasie po narodzinach dziecka, nazywamy depresją poporodową.

Depresja afektywna dwubiegunowa – występują na przemian zaburzenia depresyjne i maniakalne. Połączenie tych dwóch stanów mogą nieść za sobą przykre skutki jak np. samobójstwo. W fazie depresji chory cierpi na znaczny spadek nastroju, utracił zainteresowanie sprawami, które go wczesniej cieszyły, jest ciągle zmęczony oraz senny, odczuwa lęk i niepokój, miewa myśli samobójcze, ma problemy z koncentracją, pesymistycznie spogląda w przyszłość. Choremu w fazie manii wydaje się, że może wszystko, jest pełen energii i ma tysiące pomysłów na minutę, nie widzi żadnych przeszkód, cierpi na bezsenność oraz nadaktywność psychoruchową, myśli i działa chaotycznie, cechuje się słowotokiem, nieprzemyślanymi kontaktami seksualnymi, bywa także niebezpieczny. W chorobie afektywnej dwubiegunowej mogą występować objawy psychotyczne, takie jak depresyjne urojenia niezgodne z rzeczywistością i najczęściej są to: poczucia wydarzenia się katastrofy, poczucia ciężkiej niewyleczalnej choroby, kary, grzechu. Rzadziej towarzyszą temu liczne halucynacje słuchowe m. in. głosy oskarżające chorego.

Dodaj komentarz